Ελευθερία Λεδάκη Βιογραφικό

 

Είμαι πιστοποιημένη ψυχοθεραπεύτρια, μέλος Πανελλήνιας Ένωσης Σωματικής Ψυχοθεραπείας(ΠΕΣΩΨ). Το γραφείο μου βρίσκεται στο Μαρούσι Αττικής.

Παρέχω στήριξη και βοήθεια σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν συναισθηματικά προβλήματα σε ατομικό και σε ομαδικό επίπεδο. Πιστεύω πως μέσα από την ψυχοθεραπεία ο άνθρωπος γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και αποκτά νέους πιο λειτουργικούς τρόπους συμπεριφοράς βελτιώνοντας έτσι την καθημερινότητα του σε όλους τους τομείς της ζωής του.

Αρχικά σπούδασα οικονομικά· είμαι απόφοιτη του Οικονομικού Πανεπιστημίου Αθηνών. Όμως η αγάπη και το ενδιαφέρον μου για τον άνθρωπο με ώθησαν στην διερεύνηση της ψυχής του και έτσι ξεκίνησα τις σπουδές μου στην ψυχοθεραπεία, ενώ ήδη είχα ξεκινήσει την προσωπική μου ατομική και ομαδική ψυχοθεραπεία.

Είμαι απόφοιτη του Ελληνικού Ινστιτούτου Νευροφυτοθεραπείας και Ανάλυσης του Χαρακτήρα (Ε.Ι.Ν.Α.)- σχολή εκπαίδευσης ψυχοθεραπευτών (4ετούς φοίτησης συν 2 χρόνια εποπτείας),  η οποία παρέχει τίτλους επαγγελματικής κατάρτισης, με πιστοποίηση από την European Asociation for Body Psychotherapy (E.A.B.P.), European Association for Psychotherapy (E.A.P.) και την Εθνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Ελλάδος (Ε.Ε.Ψ.Ε.)

Εκπαιδεύτηκα σε θεωρητικό και σε πρακτικό επίπεδο σε τεχνικές οδήγησης ομάδων και ατομικών συνεδριών (νευροφυτοθεραπεία, gestalt, ψυχόδραμα, δυναμική ομάδων κτλ.).

Έχω συμμετάσχει σε ποικίλες εκπαιδευτικές ομάδες που αφορούν τεχνικές και προσεγγίσεις στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής και Διεθνούς Σωματικής Ψυχοθεραπείας.

Εργάζομαι ιδιωτικά στο γραφείο μου με περιστατικά που αφορούν: φοβίες, άγχος, κρίσεις πανικού, κατάθλιψη, χαμηλή αυτοεκτίμηση, ψυχοσωματικά συμπτώματα, ψυχαναγκασμούς, έμμονες ιδέες, , προβλήματα διαπροσωπικών σχέσεων και δυσκολίες στην προσωπική εξέλιξη.

Τέλος, έχω προσφέρει τις υπηρεσίες μου εθελοντικά στο ΚΕΦΙ ως ψυχοθεραπεύτρια και στην Επιστημονική Επιτροπή του 15ου Ευρωπαϊκού Συνεδρίου Σωματικής Ψυχοθεραπείας της Αθήνας ως συντονίστρια.

 

Η Προσέγγισή μου

 Σε μια συνεδρία σωματικής ψυχοθεραπείας χρησιμοποιείται ο λόγος για την έκφραση των συναισθημάτων και των συγκινήσεων, την επεξεργασία των συγκρούσεων της παιδικής ηλικίας - των τρεχουσών συγκρούσεων και τη σύνδεση μεταξύ τους, την ερμηνεία των ονείρων, την ερμηνεία της μεταβίβασης και της αντιμεταβίβασης, τη φαντασία κτλ. Ο λόγος είναι απαραίτητος για να μπορέσει ο αναλυόμενος να αφηγηθεί τις εμπειρίες του, να εκφράσει τα συναισθήματα του αλλά και για να κάνει συνειδητό αυτό που του συμβαίνει. Εξίσου σημαντικό όμως με το λόγο είναι και το σώμα.

Γιατί είναι απαραίτητο το σώμα; Υπάρχουν περιπτώσεις όπου οι λέξεις χρησιμοποιούνται για να κρύψουν και όχι για να εκφράσουν τα συναισθήματα. Το σώμα όμως δεν ψεύδεται ποτέ. Άλλες πάλι φορές ο λόγος δεν αρκεί για να οδηγηθούμε στην ρίζα του προβλήματος και τελικά στη λύση του. Για παράδειγμα ο αναλυόμενος μπορεί να έχει βιώσει ένα τραύμα στην πρόλεκτικη περίοδο (δηλ. πριν αρχίσει να μιλά) στο οποίο δεν μπορούμε να φτάσουμε μέσα από το λόγο, μπορούμε όμως να φτάσουμε μέσα από το σώμα. Ο ίδιος δεν μπορεί να θυμηθεί συνειδητά τι έχει συμβεί, το θυμάται όμως το σώμα του. Το τραύμα είναι εκεί. Μπορούμε να το δούμε στο ακινητοποιημένο από τον πανικό βλέμμα του, στον θώρακα που πιέζεται στην προσπάθεια του να κρύψει το κλάμα, κλάμα που αν έβγαινε ίσως να φανέρωνε την βαθιά ανάγκη του για αγάπη.

Έτσι λοιπόν για την σωματική ψυχοθεραπεία ο μυϊκός τόνος, η αναπνοή, το βλέμμα, η έκφραση, η στάση του σώματος, η κινητικότητα κ.ά. αποτελούν σημαντική πηγή πληροφοριών για τις εμπειρίες της πρώιμης ηλικίας ενώ η ενεργοποίηση τους χρησιμοποιώντας ένα ευρύ φάσμα τεχνικών και ασκήσεων σε συνδυασμό με την επεξεργασία του υλικού  που αναδύεται (συναισθήματα, σκέψεις κτλ.) διευκολύνουν την συνειδητοποίηση βαθύτερων ψυχολογικών περιεχομένων και επιδρούν καταλυτικά στην αποκατάσταση της ψυχικής ισορροπίας.

Ο ψυχίατρος και ψυχαναλυτής Βίλχελμ Ράιχ, πατέρας της σωματικής ψυχοθεραπείας, (μέλος της δεύτερης γενιάς ψυχαναλυτών μετά τον Σίγκμουντ Φρόυντ) απέδειξε πως εάν παράλληλα με τα κλασικά εργαλεία της ανάλυσης επέμβουμε και στο σώμα, η ψυχοθεραπευτική διαδικασία επιταχύνεται και καθίσταται πιο αποτελεσματική!

Τι είναι ο Ψυχοθεραπευτής

Ο ψυχοθεραπευτής είναι ένας ειδικός ψυχικής υγείας που έχει εκπαιδευτεί σε μια ή περισσότερες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις και μπορεί να εργαστεί σε ατομικό και σε ομαδικό επίπεδο. Σκοπός του ψυχοθεραπευτή είναι να βοηθήσει το άτομο να κατανοήσει τις δυσκολίες του, να συνειδητοποιήσει την πηγή τους, να βρει νέους  πιο λειτουργικούς τρόπους αντιμετώπισης τους και να οδηγηθεί τελικά στην θεραπεία του.

Το Βρετανικό Σύστημα Υγείας (NHS) διευκρινίζει ότι ο ψυχοθεραπευτής μπορεί να προέρχεται από το χώρο της ψυχιατρικής  ή της ψυχολογίας, χωρίς  αυτό να είναι δεσμευτικό.  Πολλοί ψυχοθεραπευτές προέρχονται από άλλους χώρους.  Αυτό που καθορίζει την επαγγελματική επάρκεια του ψυχοθεραπευτή είναι η εξειδικευμένη –εις βάθος– εκπαίδευση, σε μία η περισσότερες ψυχοθεραπευτικές προσεγγίσεις.

Η Εθνική Εταιρεία Ψυχοθεραπείας Ελλάδας (ΕΕΨΕ) πιστοποιεί τους ελληνικούς εκπαιδευτικούς οργανισμούς στις επιμέρους προσεγγίσεις ψυχοθεραπείας, σύμφωνα με τις ευρωπαϊκές προδιαγραφές που θέτει η Ευρωπαϊκή Ένωση Ψυχοθεραπείας (EAP).  Η αποφοίτηση από έναν πιστοποιημένο εκπαιδευτικό οργανισμό, εξασφαλίζει την απαραίτητη εκπαίδευση – κατάρτιση για έναν ψυχοθεραπευτή.  

 Η συμβολική σημασία του λαιμού

 Ο λαιμός αποτελεί ένα πολύ σημαντικό μέρος του σώματος.

Είναι ο αγωγός μέσω του οποίου ο εγκέφαλος επικοινωνεί με το υπόλοιπο σώμα.
Το μπλοκάρισμα του λαιμού δημιουργεί ένα σχίσμα ανάμεσα στο κεφάλι και το σώμα, μειώνοντας την ικανότητα του ατόμου να είναι σε επαφή με τα μηνύματα που πηγαίνουν από το κεφάλι στο σώμα και αντίστροφα.
Το «πώς» του λαιμού δείχνει το «πώς» αντιμετωπίζουμε την ζωή.
Ένας μακρύς λαιμός υποδηλώνει υπερηφάνεια και ναρκισσισμό «είμαι πιο πάνω από τους άλλους».
Ένας κοντός λαιμός δείχνει μια στάση κλειστή και επιθετική απέναντι στις ανάγκες της ζωής.
Ένας λαιμός που προβάλλεται προς τα έξω δείχνει πως το άτομο δίνει προτεραιότητα στο κεφάλι, πώς αντιμετωπίζει την ζωή ορθολογικά.
Ένας κεφάλι που γέρνει στο πλάι είναι βάρος για το σώμα, το άτομο βαραίνει από τις δυσκολίες της καθημερινότητας. 
‘Ένας σκληρός, τεντωμένος,άκαμπτος λαιμός βρίσκεται σε μια χρόνια στάση άμυνας για την επιβίωση.
Ένας μαλακός, εύκαμπτος λαιμός επιτρέπει στο άτομο να βιώνει τη ζωή ευχάριστα με ένα αίσθημα πληρότητας.

Κρίση Πανικού

Η κρίση πανικού έρχεται ξαφνικά. Νιώθεις την καρδιά σου να χτυπάει δυνατά, αισθάνεσαι πώς δεν μπορείς να αναπνεύσεις, ζαλίζεσαι, το σώμα σου μουδιάζει.  Φοβάσαι πολύ... Είναι δυσάρεστη εμπειρία, υποφέρεις και ακόμα και αν η κρίση πανικού δεν ξανάρθει εσύ είσαι σε μια ετοιμότητα. Μια ετοιμότητα που δεν σου επιτρέπει να ζήσεις. Τι θα γίνει αν ξανάρθει;Αν είμαι έξω; Αν είμαι στο τρένο; Στο γραφείο ή στο σπίτι μόνος μου; Σιγά σιγά αρχίζεις να περιορίζεις τις δραστηριότητες σου και κλείνεσαι και φοβάσαι όλο και περισσότερο να βγεις από το σπίτι, να συναντήσεις έναν φίλο σου, να ζήσεις.

Η κρίση πανικού δεν είναι εχθρός σου. Έρχεται για να σου δώσει ένα μήνυμα. Έρχεται για να σου πει πώς σου χρειάζεται κάτι, κάτι που ίσως δεν το έχεις σκεφτεί. Ίσως να θέλει να σου πει πως έχεις πάρει λάθος δρόμο και πως κάπου μέσα σε αυτό τον δρόμο ξέχασες τον εαυτό σου και τις ανάγκες του.

Μην φοβηθείς που φοβάσαι. Όχι, δεν παθαίνεις έμφραγμα, δεν πεθαίνεις και δεν τρελαίνεσαι! Η κρίση πανικού έρχεται όταν δεν αφήνεις χώρο στον εαυτό σου να νιώσει όλα εκείνα τα ανθρώπινα συναισθήματα περιλαμβανομένου και του φόβου. Δεν είναι ο φόβος που προκαλεί την κρίση πανικού αλλά η αντίσταση σε αυτόν.  Δεν πρέπει να φοβηθώ! Δεν πρέπει να αγχωθώ! Δεν πρέπει… δεν πρέπει … δεν πρέπει…!  Δώσε χώρο στον εαυτό σου, άφησε τον ελεύθερο να φοβηθεί και θα δεις πώς η κρίση πανικού θα σε ξεχάσει. Όσο περισσότερο της αντιστέκεσαι τόσο αυτή θα έρχεται. Όσο την προσκαλείς τόσο θα φεύγει.

Μην ντραπείς να μιλήσεις. Δεν είναι ντροπή να φοβάσαι, δεν είναι ντροπή να νιώθεις αδύναμος, δεν είναι ντροπή να ζητάς βοήθεια αλλιώς θα έπρεπε να πούμε πως είναι ντροπή να είσαι άνθρωπος!

Η επίδραση του θηλασμού στο μωρό

Με τον θηλασμό δεν καλύπτουμε μόνο την βιολογική ανάγκη του μωρού αλλά εδραιώνουμε την πρώτη συναισθηματική σχέση παιδιού-μητέρας, σχέση που θα καθορίσει σε ένα μεγάλο βαθμό την συναισθηματική ανάπτυξη του παιδιού. Με βάση τον Winnicott, όταν η μητέρα δίνει το στήθος της στο νεογέννητο μωρό τότε αυτό καταγράφει ότι εκείνο που επιθυμούσε δημιουργήθηκε και βρέθηκε μπροστά του. Έτσι αρχίζει να πιστεύει πώς ο κόσμος περιλαμβάνει αυτό που το ίδιο επιθυμεί. Τότε είναι που μπαίνουν τα πρώτα θεμέλια της εμπιστοσύνης που νιώθει για το περιβάλλον του και ως παιδί και αργότερα ως ενήλικας.

Το μητρικό γάλα χωνεύεται πολύ πιο γρήγορα από το έτοιμο οπότε αν περιμένουμε το συνηθισμένο 3ωρο για να το θηλάσουμε τότε το παιδί μένει πεινασμένο. Από την άλλη αν κοιμάται δεν πρέπει να το ξυπνήσουμε επειδή πέρασαν 3 ώρες. (Δεν αναφέρομαι στις περιπτώσεις όπου συντρέχουν ειδικοί λόγοι, όπως για παράδειγμα όταν έχουμε ένα λιποβαρές μωρό). Αν θηλάζουμε το παιδί με πρόγραμμα τότε αυτό δεν μαθαίνει να αναγνωρίζει τις ανάγκες του και συνηθίζει στην ιδέα ότι μόνο η μητέρα του ξέρει πότε το ίδιο χρειάζεται κάτι. Αυτό δημιουργεί μια υπερβολική εξάρτηση από την μητέρα και διαμορφώνει μια παθητική προσωπικότητα που θα το ακολουθεί στην μετέπειτα ζωή του. Ως ενήλικας θα δυσκολεύεται να ικανοποιεί τις ανάγκες του αφού δεν θα έχει μάθει καν να τις αναγνωρίζει. Βέβαια η μεγάλη ανάγκη για την μητέρα είναι μια πραγματικότητα γιατί εκείνη έχει το γάλα, το ζεστό σώμα και την μυρωδιά που χρειάζεται το παιδί για να μεγαλώσει. Αλλά το παιδί έχει ανάγκη από μια μητέρα η οποία να ξέρει ποιες είναι οι ανάγκες του και να ξέρει να σέβεται και να απαντά σε αυτές. Η μητέρα πρέπει να περιμένει το παιδί να ζητήσει το γάλα μέσω του κλάματος και μετά να το θηλάσει. Σε αντίθετη περίπτωση το μωρό δεν μαθαίνει να ζητάει και έτσι γίνεται ένας ενήλικας που δεν ξέρει να ζητά.
Ο Winnicott πολύ χαρακτηριστικά αναφέρει «το βρέφος δεν γεννιέται μ΄ένα ξυπνητήρι κρεμασμένο στο λαιμό του ή με οδηγίες «θήλασε κάθε 3 ώρες». Ο τακτικός θηλασμός είναι ευκολία για τη μητέρα αλλά το βρέφος δεν θέλει υποχρεωτικά τακτική διατροφή. Αυτό που θέλει είναι να εμφανίζεται το στήθος όταν το θέλει και να εξαφανίζεται όταν δεν το θέλει.

Το "δώρο" που μπορούμε να πάρουμε μέσα από τις "δύσκολες" σχέσεις.

Αυτό που μας δυσκολεύει στη σχέση μας με τους άλλους αν το δούμε με μια πιο ώριμη ματιά είναι τελικά αυτό που μπορεί να μας οδηγήσει στο να μάθουμε καλύτερα τον εαυτό μας.

Όταν εκνευρίζομαι με την συμπεριφορά κάποιου έχω δύο επιλογές: Η μία είναι να τα βάλω είτε με τον εαυτό μου που εκνευρίστηκε είτε  με το άλλο άτομο που με προσέβαλε, με ξεγέλασε ή οτιδήποτε άλλο και η άλλη είναι να επιτρέψω στον εαυτό μου να θυμώσει και όταν ο θυμός φύγει(και αυτό θα γίνει μόνο αν αφεθώ σε αυτό που νιώθω, χωρίς να κρίνω, χωρίς να εκλογικεύσω) τότε μπορώ να σκεφτώ ποιο είναι το μάθημα που έχω να μάθω από αυτό που συνέβη.

Την επόμενη φορά που θα αγανακτήσετε με την συμπεριφορά κάποιου απέναντι σας μπορείτε να σκεφτείτε. Τι είναι αυτό που νιώθω; Είναι θυμός, λύπη, αγωνία, φόβος; Τι είναι αυτό που με φοβίζει; Πώς αυτό συνδέεται με την καθημερινότητα μου; πώς συνδέεται με την παιδική μου ηλικία; Τι είναι αυτό που αποφεύγω να δω και να αντιμετωπίσω; Και που όσο το αποφεύγω τόσο αυτό θα εμφανίζεται μπροστά μου.

Οι «εχθροί» δεν έρχονται ποτέ όταν εμείς δεν είμαστε σε μια ετοιμότητα να πολεμήσουμε, όταν εμείς δεν τους επιζητάμε ασυνείδητα για να παίξουμε πάλι την παλιά μας (παιδική) ταινία προσπαθώντας να αλλάξουμε το φινάλε. Όταν όμως αποφασίσουμε να βγούμε από την αίθουσα προβολής θα δούμε ότι οι εχθροί εξαφανίστηκαν. Στην πραγματικότητα δεν είναι αυτοί που εξαφανίστηκαν αλλά εμείς που αφεθήκαμε και βγάλαμε την «πανοπλία» και τότε λάβαμε το μήνυμα.

Ναι η ψυχοθεραπεία βοηθάει τον θεραπευόμενο να «δει» καλύτερα αλλά αυτή δεν έχει κανένα νόημα αν αυτό που γίνεται μέσα στη θεραπεία δεν «βγαίνει» και έξω, Αυτό που γίνεται μέσα στον προστατευμένο χώρο μια  ψυχοθεραπευτικής συνεδρίας είναι η πρόβα, πρόβα για την πραγματική παράσταση και η πραγματική παράσταση παίζεται έξω με τους πραγματικούς άλλους.

Ιδεοληψίες ( Έμμονες ιδέες) & Ψυχαναγκασμοί

Ένα μεγάλο ποσοστό ανθρώπων υποφέρει από ιδεοληψίες (επίμονες ενοχλητικές σκέψεις τις οποίες νιώθουν αδύναμοι να σταματήσουν). Κάποιες από τις σκέψεις αυτές περιλαμβάνουν: ιδέες σχετικές με μόλυνση (μικρόβια, σκόνη, αίμα κτλ), βίαιες ιδέες (το άτομο φοβάται ότι θα κάνει κακό στον ίδιο ή στους άλλους), ιδέες ατυχήματος και θανάτου, ιδέες σεξουαλικού περιεχομένου (π.χ. απαράδεκτες σεξουαλικές πράξεις), ιδέες θρησκευτικού περιεχομένου(π.χ. βλάσφημες σκέψεις), επανάληψη λέξεων και αριθμών χωρίς νόημα κτλ.

Συνήθως οι ιδεοληψίες «πάνε χέρι – χέρι» με τους ψυχαναγκασμούς. (καταναγκαστικές επαναλαμβανόμενες πράξεις). Κάποιες ενέργειες που μπορούν να θεωρηθούν ψυχαναγκαστικές είναι οι ακόλουθες: Το άτομο ελέγχει επανειλημμένα τις ηλεκτρικές συσκευές για να αποφύγει μια ενδεχόμενη καταστροφή, «χτυπάει ξύλο», για να μην γίνει κάτι κακό που σκέφτηκε, τοποθετεί τα αντικείμενα στη σειρά με τελετουργικό τρόπο κτλ.

Κάποια άτομα που εμφανίζουν ιδεοψυχαναγκαστική συμπεριφορά αναφέρουν:

«Προχωράω στο δρόμο και διαβάζω τις πινακίδες από τα παρκαρισμένα αμάξια. Προσθέτω τα νούμερα που έχει η κάθε μια και βγάζω ένα νούμερο. Άμα δεν προλάβω να διαβάσω μια πινακίδα, διαβάζω την αμέσως επόμενη ή γυρνάω πίσω να την διαβάσω, αν νιώσω αγωνία επειδή δεν πρόλαβα».

«Κάποιες φορές κλείνω τα φώτα του δωματίου, τα ανοίγω, τα ξανακλείνω και πάλι από την αρχή μέχρι να νιώσω ασφαλής».

«Φεύγω από το σπίτι, γυρνάω να δω αν έκλεισα το θερμοσίφωνο, αν έβγαλα το σίδερο αν έκλεισα το μάτι της κουζίνας (ενώ είμαι σχεδόν σίγουρη) και αφού τα ελέγξω, ξαναφεύγω και ξαναγυρνάω για να δω αν κλείδωσα την πόρτα».

Τα άτομα που υποφέρουν από ιδεοληψίες επισκέπτονται τον ψυχοθεραπευτή όταν νιώσουν εξαντλημένα από την επαναλαμβανόμενη προσπάθεια να διώξουν τις επίμονες σκέψεις. Συνήθως προσπαθούν να τις διώξουν χρησιμοποιώντας πάλι τη σκέψη καταφέρνοντας έτσι να τις κάνουν πιο έντονες.

Βεβαίως είναι και οι ψυχαναγκασμοί αυτοί που κουράζουν αλλά αυτοί είναι δυνατό να προσφέρουν μια προσωρινή ανακούφιση όταν το άτομο για παράδειγμα ανοιγοκλείσει τα φώτα τρεις φορές, σφίξει καλά τις βρύσες, περπατήσει στο δρόμο αποφεύγοντας να πατήσει τους αρμούς των πλακόστρωτων δρόμων κτλ., εκτός βέβαια αν καταναλώνουν μεγάλο μέρος δηλαδή χρόνο από την καθημερινότητα του. Ας υποθέσουμε, για παράδειγμα, ότι ένα άτομο ξυπνάει το πρωί, κάνει μπάνιο πιάνοντας το σαμπουάν από συγκεκριμένο σημείο, του πέφτει κάτω και «πρέπει» να ξεκινήσει από την αρχή και μετά ξεκινάει να πάει στην δουλειά του, δεν στρίβει στην συνηθισμένη γωνία και ενώ ξέρει να πάει και από άλλου νιώθει αναγκασμένο να ξανακάνει από την αρχή την διαδρομή και έτσι φτάνει στην δουλειά του εξαντλημένο.

Μετά από μια πρώτη επίσκεψη στον ψυχοθεραπευτή τα άτομα αυτά νιώθουν ανακούφιση αφού αντιλαμβάνονται ότι δεν τρελαίνονται και ότι υποφέρουν από ένα είδος νεύρωσης που δημιουργήθηκε στην παιδική τους ηλικία και που τώρα βγήκε στην επιφάνεια.

Τα άτομα αυτά νιώθουν ενοχή και ντροπή. Τα κύρια όμως συναισθήματα που τα βασανίζουν είναι ο θυμός και ο φόβος ότι κάποιος θα τους τιμωρήσει ή ότι θα χάσουνε τον έλεγχο.

Όταν το άτομο αρχίζει να δουλεύει με αυτά τα συναισθήματα τότε τα συμπτώματα αρχίζουν να υποχωρούν.

Τα όρια στα παιδιά... και στους μεγάλους

Το βρέφος βγαίνει από τη μήτρα της μητέρας «γλείφοντας» με το σώμα του το σώμα της, «διαβάζοντας» έτσι τα όρια του σώματος του.

Τα όρια χρειάζονται σε όλους μας. Για να εμπεριέξουμε οτιδήποτε συμβαίνει πρέπει να έχουμε ένα πλαίσιο. Αν η κούπα που πίνουμε τον καφέ μας δεν είχε πλαίσιο, δεν είχε όρια, τότε ο καφές θα χυνόταν. Για να μπορούμε λοιπόν να πάρουμε αυτό που μας δίνεται χρειάζεται να έχουμε όρια. Αυτό ισχύει ακόμα περισσότερα και για τα παιδιά αφού όλα όσα συμβαίνουν γύρω τους είναι καινούργια. Πώς θα μπορέσει ένα παιδί να εμπεριέξει όλες αυτές τις καινούργιες πληροφορίες χωρίς πλαίσιο, χωρίς όρια; 

Επιπλέον, ένα παιδί που δεν έχει όρια δεν μπορεί να φύγει από τη μαμά, δεν νιώθει ασφαλές. Δεν ξέρει μέχρι που μπορεί να πάει. Και έτσι αντί να διοχετεύει την ενέργεια του στο να παίξει, την σπαταλάει δοκιμάζοντας να βρει το όριο του, φωνάζοντας και απαιτώντας «να γίνει το δικό του».  Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε ότι η  δουλειά του παιδιού είναι να πιέζει για να βρει το όριο του και  η δουλειά του γονέα είναι να κρατάει αντίσταση σε αυτή την πίεση για να τα του δείξει μέχρι που μπορεί να πάει.

Ο γονιός όμως πολλές φορές δυσκολεύεται να βάλει όρια στο παιδί του γιατί ο ίδιος είναι ανοριοθέτητος. Έτσι αποφασίζει να συμβουλευτεί έναν ειδικό πιστεύοντας πώς θα του δώσει μια λίστα με οδηγίες και λύθηκε το πρόβλημα, απαλλάσσεται έτσι από την προσπάθεια να ωριμάσει, να μάθει καλύτερα τον εαυτό του και κατ’ επέκταση το παιδί του. Σίγουρα η συμβουλή ενός ειδικού είναι χρήσιμη αλλά δεν γίνονται μαγικά. Για να ωριμάσει ένα άτομο και για να αποκτήσει όρια απαιτείται θέληση, κουράγιο, χρόνος και υπομονή.

Ο  καλύτερος λοιπόν τρόπος, ή μάλλον ο μοναδικός  για να μάθει ένας γονιός τα όρια στο παιδί του είναι να τα μάθει στον εαυτό του. Τα παιδιά αντιγράφουν αυτό που κάνετε όχι αυτό που τα συμβουλεύετε να κάνουν. Προσπαθήστε να απαντήσετε στα ερωτήματα: Βάζω όρια στον εαυτό μου;  Βάζω όρια στους άλλους; Αποδέχομαι μια κατάσταση όταν δεν μπορεί να είναι αλλιώς; Δέχομαι τα όρια που μου βάζουν οι άλλοι; Λέω όχι; Πώς αντιδρώ στα όχι των άλλων;  Πώς αντιδρώ όταν ο άλλος δεν κάνει αυτό που συνειδητά ή υποσυνείδητα θέλω να του επιβάλλω;  Είναι πράγματι το παιδί μου που χρειάζεται πρώτο τα όρια ή μήπως είμαι εγώ; 

Τέλος, πολλοί γονείς τείνουν να μπερδεύουν τα όρια με την τιμωρία. Η λέξη όρια όχι μόνο δεν είναι συνώνυμη της λέξης τιμωρία αλλά θα μπορούσε να είναι και το αντίθετο της. Η τιμωρία έρχεται ακριβώς εκεί που δεν έχει μπει το όριο σαν μια απελπισμένη προσπάθεια ελέγχου, πιστεύοντας μάταια ότι θα συνεισφέρει ενώ απλά διαιωνίζει ότι ήδη υπάρχει. Μας φαίνεται  πιο «βολικό» να μαλώσουμε ένα παιδί από το να του εξηγήσουμε, γιατί δεν εκπαιδευτήκαμε για το δεύτερο. Χρειάζονται λίγα λεπτά και πολύ υπομονή για να μιλήσουμε με ηρεμία στο παιδί και να του εξηγήσουμε γιατί δεν μπορούμε για παράδειγμα να το αφήσουμε να περάσει το δρόμο μόνο του. Χρειάζεται όμως μια ζωή για να θεραπεύσουμε μια τραυματισμένη, από τις πολλές τιμωρίες, ψυχή.

Cookie Policy

This site uses cookies to store information on your computer.

Do you accept?

UA 128638674-1